آدمک آخر دنیاست بخند آدمک مرگ همین جاست بخند
دست خطی که ترا عاشق کرد شوخی کاغذی ماست بخند
آدمک خر نشوی گریه کنی کل دنیا سراب است بخند
آن خدایی که بزرگش خواندی بخدا مثل تو تنهاست بخند
اين همه خواستن دستات بدون حتی نوازش
ميدونم که خنده داره واسه تو گريه ی دردم
ميگذری از منو ميری اما باز من برميگردم
ميدونم برات عجيبه من با اين همه غرورم
پيش همه ی بديهات چه جوری بازم صبورم
ميدونم واست سواله که چرا پيشت حقيرم
دور ميشی منو نبينی باز سراغتو ميگيرم
ميدونی چرا هميشه من بدهکار تو ميشم
وقتی نيستی هم يه جوری با خيالت راضی ميشم
ميدونی واسه چی از تو بد ميبينم و ميخندم
چاره ای جز اين ندارم اخه خون شدی تو رگهام
ميميرم اگه نباشی بی تو من بدجوری تنهام
ميدونم يه روز ميفهمی روزی که دنيارو گشتی
من چه جوری تورو خواستم و چه جوری تورو می خوام ...
|
بی تو ،مهتاب شبی باز ار آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم ، خیره به دنبال تو گشتم شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه ی جانم، گل یاد تو،درخشید باغ صد خاطره خندید، عطر صد خاطره پیچید؛
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم پر گشودیم و در آن خلوت دلخوسته گشتیم نشستیم ساعتی بر لب آن جوی
تو،همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت من همه، محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ی ماه فرو ریخته در آب شاخه ها دست بر آورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید : تو به من گفتی از این عشق حذر کن لحظه ای چند براین آب نظر کن ، آب، آیینه ی عشق گذران است ، توکه امروز نگاهت به نگاهی نگران است باش فردا که دلت با دگران است تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم :« حذر از عشق! ـ ندانم سفر از پیش تو، هرگز نتوانم، نتوانم
چون کبوتر، لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم
باز گفتم که:« تو صیادی و من آهوی دشتم تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم نتوانم حذر از عشق ندانم،
اشکی از شاخه فرو ریخت مرغ شب، ناله ی تلخی زد و بگریخت ... اشک در چشم تو لرزید ماه بر عشق تو خندید
یادم آید که: دگر از تو جوابی نشنیدم پای در دامن اندوه کشیدم . نگسستم، نرمیدم .
رفت در ظلمت غم آن شب و شب ها ی دگر هم ، نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم، نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم ...
بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم |
تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغ همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب الوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز
سالها هست که در گوش من آرام ، آرام
خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق این پندارم
که چرا ، خانه ی کوچک ما سیب نداشت
تک و تنها موندم و باز سهم من از تو غروبه
هدیه ی تولد من حسرت روزای خوبه
هدیه ی تولد من اشکه و آهه و درده
روزای قشنگ عمرم انگاری بر نمیگرده
نامه هاتو پاره کردم عکساتم نگه نداشتم
توی ذهنم از نگاهت رد تلخی جا گذاشتم
یاد لحظه های آخر زیر اون چتر قدیمی
دو تا عاشق،دو تا همدل؛ ما دو تا یار صمیمی
روزگار مارو جدا کرد، از گناه تو گذشتم
دیگه حتی نمی پرسم ,چرا بد شد سرنوشتم!
روزامو شمردم و باز به شب حسرت رسیدم
تو بدون اگه نباشی نا امیده نا امیدم
از خیال بودن تو میگذرم اگر چه سخته
خاطرات با تو بودن هنوز از یادم نرفته
شب، شبه تولدم بود اما اشکام روی گونه
اینکه بر میگردی یا نه، با خدای آسمونه
دلتنگی هایم برای عزیز از دست رفته ام.... برادرم افشین جان
